Interfejsy powszechnie używanych systemów komputerowych, opartych o środowisko graficzne, w dużej mierze bazują na koncepcie z lat 70-tych ubiegłego stulecia. Paradygmat WIMP (windows, icons, menus, pointers) ukuto w laboratoriach Xeroxa, próbując metaforę biura przenieść na ekran komputera. Posłużenie się Visual metaphor w założeniach projektowych miało sprawić, że nowicjusze szybciej przystosują się do nowego środowiska pracy. Komputer osobisty w tym czasie dopiero walczył o rynek i prędkość przystosowania się do nowego narzędzia użytkowników biurowych (wówczas w większości computer illiterate), mogła zadecydować o popularności narzędzia.

Koncepty post-WIMP zakładają m. in. specjalizację interfejsu, aby lepiej zaspokoić potrzeby użytkowników danego narzędzia. Dogłębne zrozumienie motywacji i potrzeb użytkowników oraz rozpoznanie kontekstu użycia - zadbanie o użyteczność narzędzia - warunkuje powszechne wykorzystanie takiej nowinki.

Oto część założeń post-WIMP według Pierrea Dragicevica:

» bimanual interaction (wykorzystanie obu rąk do interakcji)
» multifinger interaction (użycie kilku palców)
» gestural interaction (komunikacja z pomocą gestów)
» see-through tools (wykorzystanie półprzezroczystych palet z narzędziami)

Więcej informacji w prezentacji Dragicevica (plik .pdf).

Dużą część założeń realizuje to narzędzie; może jawić się jako daleka przyszłość. Za to Microsoft Surface ma pojawić się w niektórych kasynach i hotelach w USA już na wiosnę tego roku.